تشنه بجز من که دید آب خورش آتشین

وصل ندیده به خواب فرض کنی خوش دلی

بر سر خوان تهی کس نکند آفرین

در غمت ای زود سیر تشنه دیرینه ام

جان چو سزای تو نیست باد به دست جهان

مهر چو مقبول نیست خاک به فرق نگین

گلبن وصل تو را خار جفا در ره است