کوبیم کوس بر در ایوان صبح گاه

اول شب ایتکین وثاق آمدیم بلیک

الب ارسلان شدیم به پایان صبح گاه

بی آرزوی ملک به زیر گلیم فقر

غوغا کنیم یک تنه چون رستم و دریم

درع فراسیاب به پیکان صبح گاه

نقب افکنیم نیم شب از دور تا بریم