چون بر بطت زبان چه بکار است بهتر آنک

هر نیم شب کمان کش مردان صبح گاه

هر صبح فتح باب کن از انجم سرشک

بنشان غبار غصه به باران صبح گاه

چون نای بی زبان زنی الحان صبح گاه

گم کن زبان که مار نگهبان گنج توست

بر گنج خود تو باش نگهبان صبح گاه