عذرات شد جفت ظفر، زان حله دارد لعل تر

شیرین تر از اشک سرب، از چشم بینا ریخته

تیغ تو عذرای یمن، در حله چینیش تن

چون خرده در عدن، بر تخت مینا ریخته

آن خون بکری را نگر، بر جسم عذرا ریخته

تا در یمینت یم بود، بحر از دوقله کم بود

بل کنهمه یک نم بود، از مشک سقا ریخته