نوبر صبح یک دم است، اینت شگرف اگر دهی

خنده کند نه قهقهه، صبح چو نوگل طری

روز به روزت از فلک نزل دو صبح می رسد

صبح سه گردد ار به کف جام صبوحی آوری

داد دمی که می دهد صبح دمت به نوبری

فرض صبوح عید را کز تو به خواب فوت شد

صدره اگر قضا کنی تا ز صبوح نشمری