داد دمی که می دهد صبح دمت به نوبری

روز به روزت از فلک نزل دو صبح می رسد

صبح سه گردد ار به کف جام صبوحی آوری

نوبر صبح یک دم است، اینت شگرف اگر دهی

فرض صبوح عید را کز تو به خواب فوت شد

صدره اگر قضا کنی تا ز صبوح نشمری

نیست ز نامده خبر وز دم رفته حاصلی