روز به روزت از فلک نزل دو صبح می رسد

گه چو حلی دلبران مرغ کند نواگری

چون به صبوح بلبله قهقهه کرد و خنده نی

خنده کند نه قهقهه، صبح چو نوگل طری

صبح سه گردد ار به کف جام صبوحی آوری

نوبر صبح یک دم است، اینت شگرف اگر دهی

داد دمی که می دهد صبح دمت به نوبری