صبح سه گردد ار به کف جام صبوحی آوری

چون به صبوح بلبله قهقهه کرد و خنده نی

خنده کند نه قهقهه، صبح چو نوگل طری

روز به روزت از فلک نزل دو صبح می رسد

نوبر صبح یک دم است، اینت شگرف اگر دهی

داد دمی که می دهد صبح دمت به نوبری

فرض صبوح عید را کز تو به خواب فوت شد