گه چو حلی دلبران مرغ کند نواگری

زآنکه برهنگی بود زیور تیغ صبح فش

صبح برهنه می کند بر تن چرخ زیوری

گاه چو حال عاشقان صبح کند ملونی

چون به صبوح بلبله قهقهه کرد و خنده نی

خنده کند نه قهقهه، صبح چو نوگل طری

روز به روزت از فلک نزل دو صبح می رسد