گاه چو حال عاشقان صبح کند ملونی

صبح قبا زره زند، ابر کند زره گری

زآنکه برهنگی بود زیور تیغ صبح فش

صبح برهنه می کند بر تن چرخ زیوری

گه چو حلی دلبران مرغ کند نواگری

چون به صبوح بلبله قهقهه کرد و خنده نی

خنده کند نه قهقهه، صبح چو نوگل طری