زآنکه برهنگی بود زیور تیغ صبح فش

این خشن هزار میخ از سر چرخ چنبری

ساخت فرو کند ز اسب، آینه بندد آسمان

صبح قبا زره زند، ابر کند زره گری

صبح برهنه می کند بر تن چرخ زیوری

گاه چو حال عاشقان صبح کند ملونی

گه چو حلی دلبران مرغ کند نواگری