آنکه غم جهان خورد، کی ز حیات برخورد

حاصل وقت را نگر تا دم رفته ننگری

عمر پلی است رخنه سر، حادثه سیل پل شکن

کوش که نارسیده سیل، از پل رخنه بگذری

پس تو غم جهان مخور، تا ز حیات برخوری

آهوکا! سگ توام می خور و گرگ مست شو

خواب پلنگ نه ز سر گرچه پلنگ گوهری