سوخته بید خواه اگر رواق عید پروری

هم به گلاب لعل بر، درد سرم که از فلک

با همه درد دل مرا درد سری است بر سری

برق تویی و بید من، سوخته توام کنون

رقص کنان نگر خره لعل غبب چو روی تو

طوق کشان سرودمش چون خطت از معنبری

بر غبب و دم خزه خیز و رکاب باده ده