برق تویی و بید من، سوخته توام کنون

تا به دو لاله درکشی جام گلاب عبهری

هم به گلاب لعل بر، درد سرم که از فلک

با همه درد دل مرا درد سری است بر سری

سوخته بید خواه اگر رواق عید پروری

رقص کنان نگر خره لعل غبب چو روی تو

طوق کشان سرودمش چون خطت از معنبری