تیره شد آب اختران ز آتش روز و می کند

کبله رخ فلک، برد عروس خاوری

از پس زر اختران کامده بر محک شب

رفت سیاهی از محک، ماند سپید پیکری

بر درجات خط جام آب چو آتش اختری

چرخ کبود جامه بین ریخته اشک ها ز رخ

تا تو ز جرعه بر زمین جامه عید گستری