نماند آب وفا جائی مگر در جوی درویشان

ولیکن سر بزرگی یافت بوم از بوم ویرانی

شبه را کز سیه پوشی برآمد نام آزادی

به از یاقوت اطلس پوش داغ بنده فرمانی

به آب و دانه ایشان بساز ار مرغ ایشانی

چه آزادند درویشان ز آسیب گران باری

چه محتاجند سلطانان به اسباب جهان بانی