آه که قبله دگر نیست ورای آسمان

کوه کوه می رسد، چون نرسد دل به دل؟

غصه بی دلی نگر هم ز عنای آسمان

با همه دل شکستگی روی به آسمان کنم

محنت و حال ناپسند، اینت فتوح روز و شب

پلپل و چشم دردمند، اینت دوای آسمان

باد دریغ در دلم کشت چراغ زندگی