چون دید که تنگ آمد پرگار جهان داری

گر ایلدگز ایران را تسلیم به سلطان کرد

آن روز که بیرون رفت از کار جهان داری

سلطان به بقای تو بسپرد ممالک را

شادا که منوچهر است اندر کنف رضوان

کو چون تو خلف دارد غم خوار جهان داری

تیغت که مطرا کرد این عالم خلقان را