کو چون تو خلف دارد غم خوار جهان داری

سلطان به بقای تو بسپرد ممالک را

چون دید که تنگ آمد پرگار جهان داری

شادا که منوچهر است اندر کنف رضوان

تیغت که مطرا کرد این عالم خلقان را

خورشید لقب دادش قصار جهان داری

گرچه سیر آموزند اهل هدی از مهدی