خورشید لقب دادش قصار جهان داری

شادا که منوچهر است اندر کنف رضوان

کو چون تو خلف دارد غم خوار جهان داری

تیغت که مطرا کرد این عالم خلقان را

گرچه سیر آموزند اهل هدی از مهدی

مهدی ز تو آموزد اسرار جهان داری

قدر تو جهان رد کرد از ننگ جهان گیران