تیغت که مطرا کرد این عالم خلقان را

چون دید که تنگ آمد پرگار جهان داری

شادا که منوچهر است اندر کنف رضوان

کو چون تو خلف دارد غم خوار جهان داری

خورشید لقب دادش قصار جهان داری

گرچه سیر آموزند اهل هدی از مهدی

مهدی ز تو آموزد اسرار جهان داری