شادا که منوچهر است اندر کنف رضوان

آن روز که بیرون رفت از کار جهان داری

سلطان به بقای تو بسپرد ممالک را

چون دید که تنگ آمد پرگار جهان داری

کو چون تو خلف دارد غم خوار جهان داری

تیغت که مطرا کرد این عالم خلقان را

خورشید لقب دادش قصار جهان داری