خون خلقی ریخت وانگه سرخیی بر دامنش

در سر زلف دلاویزش چه تاب است آن همه

در دو لعلش آب و اندر جزع نه آخر بگوی

کاین چه بی آبی است چندین و آن چه آب است آن همه

آن رنگ پروز است آن خون ناب است آن همه

چشم مستش را کباب است آرزو زین روی را

قصد دلها می کند یعنی کباب است آن همه