با خسان درساختی تا بر در و در بزم تو

از فروغ سوز آهم رشته در سوزن کشند

دیده من شد سپید از هجر و دل تاریک ماند

خانه ها تاری شود چون پرده بر روزن کشند

من غم هجران کشم و ایشان می روشن کشند

نیکویی کن رسم بدعهدان رها کن کز جفا

درد زی عاشق دهند و صاف با دشمن کشند