این سخن باشد مرا پروای جان است از غمت

تا غمت را بر دل من نامزد کرد آسمان

حصن صبرم هر شبی بام آسمان است از غمت

هر زمان گوئی ز عشق من به جان پرداختی

از گلستان رخت باری مرا گر هیچ نیست

مرغزار چشم من پر ارغوان است از غمت

زعفران شادی فزاید وین بتر کاندوه من