قدر او بر چشمه خورشید تازد هر زمان

گرچه در احکام دست اوراست من هم آگهم

کآسمان در پرده کارش می طرازد هر زمان

چشم زخمی را که دید اقبال ها بیند چنانک

خاک بر سر می کند گردون ز دستش کو چرا

تخته خاک از سر کیوان نسازد هر زمان

ز این خطر کو خاک را دادست خاک از کبریا