تخته خاک از سر کیوان نسازد هر زمان

چشم زخمی را که دید اقبال ها بیند چنانک

قدر او بر چشمه خورشید تازد هر زمان

خاک بر سر می کند گردون ز دستش کو چرا

ز این خطر کو خاک را دادست خاک از کبریا

بر سه عنصر تا قیامت می بنازد هر زمان

حرمت آن را که میل او به اصل از آهن است