خاک بر سر می کند گردون ز دستش کو چرا

کآسمان در پرده کارش می طرازد هر زمان

چشم زخمی را که دید اقبال ها بیند چنانک

قدر او بر چشمه خورشید تازد هر زمان

تخته خاک از سر کیوان نسازد هر زمان

ز این خطر کو خاک را دادست خاک از کبریا

بر سه عنصر تا قیامت می بنازد هر زمان