بر سه عنصر تا قیامت می بنازد هر زمان

خاک بر سر می کند گردون ز دستش کو چرا

تخته خاک از سر کیوان نسازد هر زمان

ز این خطر کو خاک را دادست خاک از کبریا

حرمت آن را که میل او به اصل از آهن است

نیست آتش را محل کهن گدازد هر زمان

چون بنانش سوی کلک آید بدان ماند همی