عروس آخر چو هدیه دید دانم روی بگشاید

عروسان سر کلک تو در پرده شدند از من

مرا هم هدیه ای باید که هر یک روی بنماید

من این تحفه طرازیدم به دندان مزدشان آری

چو یزدان وحی کرد از غیب سوی نحل، می شایست

اگر تو سوی خاقانی فرستی نامه ای شاید

اگر ذات تو یزدان وار فیض فضل می بارد