از مهره های نرد پریشان تر آمده

عالم همه به سوک جگر گوشه تواند

ای از چهار گوشه عالم سرآمده

پیش سپید مهره مرگ اصفیا نگر

تضمین کنم ز شهر خود آن بیت را که هست

با اشک چشم سوز دلت درخور آمده

کشتی ز صبر ساز که داری ز سوز و اشک