کشتی ز صبر ساز که داری ز سوز و اشک

از مهره های نرد پریشان تر آمده

تضمین کنم ز شهر خود آن بیت را که هست

با اشک چشم سوز دلت درخور آمده

دل چون تنور گشته و طوفان برآمده

دیوان عمر تو ز فنا بی گزند باد

ای ملک را بقای تو سر دفتر آمده