دل چون تنور گشته و طوفان برآمده

تضمین کنم ز شهر خود آن بیت را که هست

با اشک چشم سوز دلت درخور آمده

کشتی ز صبر ساز که داری ز سوز و اشک

دیوان عمر تو ز فنا بی گزند باد

ای ملک را بقای تو سر دفتر آمده

ملکت چو ملک سام و سکندر بساز و تو