ز آتش سینه مرا صبر چو سیماب پرید

به لب آمد چکنم بو که به سر می نرسد

روز عمر است به شام آمده و من چو شفق

غرق خونم که شب غم به سحر می نرسد

صبر پران شده را مرغ به پر می نرسد

کاشتم تخم امل برق اجل پاک بسوخت

کشتن تخم چه سود است چو بر می نرسد