روزیی کان ننهاده است قدر می نرسد

کاشتم تخم امل برق اجل پاک بسوخت

کشتن تخم چه سود است چو بر می نرسد

ریژی از چاشنی کام به کامم نرسید

خاک روزی است دلم گرچه هنر ریزه بسی است

ریزه بگذار که روزی به هنر می نرسد

شهر بند فلکم خسته غوغای غمان