ریزه بگذار که روزی به هنر می نرسد

ریژی از چاشنی کام به کامم نرسید

روزیی کان ننهاده است قدر می نرسد

خاک روزی است دلم گرچه هنر ریزه بسی است

شهر بند فلکم خسته غوغای غمان

چون زیم گر به من از اشک حشر می نرسد

گریه گه گه نکند یاری از آن گریم خون