چون زیم گر به من از اشک حشر می نرسد

خاک روزی است دلم گرچه هنر ریزه بسی است

ریزه بگذار که روزی به هنر می نرسد

شهر بند فلکم خسته غوغای غمان

گریه گه گه نکند یاری از آن گریم خون

که چو خواهم مددی ساخته تر می نرسد

آه ازین گریه که گه بندد و گه بگشاید