شهر بند فلکم خسته غوغای غمان

روزیی کان ننهاده است قدر می نرسد

خاک روزی است دلم گرچه هنر ریزه بسی است

ریزه بگذار که روزی به هنر می نرسد

چون زیم گر به من از اشک حشر می نرسد

گریه گه گه نکند یاری از آن گریم خون

که چو خواهم مددی ساخته تر می نرسد