خاک روزی است دلم گرچه هنر ریزه بسی است

کشتن تخم چه سود است چو بر می نرسد

ریژی از چاشنی کام به کامم نرسید

روزیی کان ننهاده است قدر می نرسد

ریزه بگذار که روزی به هنر می نرسد

شهر بند فلکم خسته غوغای غمان

چون زیم گر به من از اشک حشر می نرسد