که چو خواهم مددی ساخته تر می نرسد

شهر بند فلکم خسته غوغای غمان

چون زیم گر به من از اشک حشر می نرسد

گریه گه گه نکند یاری از آن گریم خون

آه ازین گریه که گه بندد و گه بگشاید

که به کعب آید و گاهی به کمر می نرسد

به نمک ماند گریه به گه بست و گشاد