عزم ترا کفایت چون تیغ را فسان

پیوسته تیره و خجل است ابر و آفتاب

زان لفظ درفشان تو و دست زرفشان

جاه ترا سعادت چون روز را ضیا

گر نه ز بهر نعمت بودی، بدان درست

از فصل های سال نبودی ترا خزان

از بهر دیده و دل بدخواه تو فلک