بندم همی چه باید کامروز مرمرا

گشته چو نار کفته ز اشک چو ناردان

تا مر مرا دو حلقه بنده است بر دو پای

هست این دو دیده گویی از خون دو ناودان

بسته شود دو پای به یک تار ریسمان

چون تار پرنیان تنم از لاغری و من

مانم همی به صورت بی جان پرنیان