بسته شود دو پای به یک تار ریسمان

تا مر مرا دو حلقه بنده است بر دو پای

هست این دو دیده گویی از خون دو ناودان

بندم همی چه باید کامروز مرمرا

چون تار پرنیان تنم از لاغری و من

مانم همی به صورت بی جان پرنیان

چندان دروغ گفت نشاید، که شکر هست