چون تار پرنیان تنم از لاغری و من

هست این دو دیده گویی از خون دو ناودان

بندم همی چه باید کامروز مرمرا

بسته شود دو پای به یک تار ریسمان

مانم همی به صورت بی جان پرنیان

چندان دروغ گفت نشاید، که شکر هست

از روی مهربانی نز روی سوزیان