از روی مهربانی نز روی سوزیان

چون تار پرنیان تنم از لاغری و من

مانم همی به صورت بی جان پرنیان

چندان دروغ گفت نشاید، که شکر هست

در هیچ وقت بی شفقت نیست کوتوال

هر شب کند زیادت بر من دو پاسبان

گوید نگاهبانم: گر بر شوی به بام