مانم همی به صورت بی جان پرنیان

بندم همی چه باید کامروز مرمرا

بسته شود دو پای به یک تار ریسمان

چون تار پرنیان تنم از لاغری و من

چندان دروغ گفت نشاید، که شکر هست

از روی مهربانی نز روی سوزیان

در هیچ وقت بی شفقت نیست کوتوال