چندان دروغ گفت نشاید، که شکر هست

بسته شود دو پای به یک تار ریسمان

چون تار پرنیان تنم از لاغری و من

مانم همی به صورت بی جان پرنیان

از روی مهربانی نز روی سوزیان

در هیچ وقت بی شفقت نیست کوتوال

هر شب کند زیادت بر من دو پاسبان