در یک درم ز زندان با آهنی سه من

بر بند خود نشسته چو بر بیضه ماکیان

رفتن مرا ز بند به زانوست یا به دست

خفتن چو حلقه هاش نگون است یا ستان

هر شام و چاشت باشم در یوبه دونان

سکباجم آرزو کند و نیست آتشی

جز چهره ای به زردی مانند زعفران