سکباجم آرزو کند و نیست آتشی

خفتن چو حلقه هاش نگون است یا ستان

در یک درم ز زندان با آهنی سه من

هر شام و چاشت باشم در یوبه دونان

جز چهره ای به زردی مانند زعفران

نی نی نه راست گفتم کز ابر جود تو

در سبز مرغزارم و در تازه بوستان