جز چهره ای به زردی مانند زعفران

در یک درم ز زندان با آهنی سه من

هر شام و چاشت باشم در یوبه دونان

سکباجم آرزو کند و نیست آتشی

نی نی نه راست گفتم کز ابر جود تو

در سبز مرغزارم و در تازه بوستان

خواهم همی که دانم با تو، به هیچ وقت